the journey is the destination

I tend to think I am a creative person. Have not really found a way to express my creativity though or for that matter my purpose in this life. That is kind of the reason why I am going Down Under for a while. I blog about my interests, which are music, art, common thoughts and of course experiences during my journey.
...

Zusje mijn uiltje.

Zusje mijn uiltje.

Traffic lights turn blue tomorrow.

— J. Hendrix

With two of the most beautiful people this world will ever know! 
Don’t worry, still a happy person.

With two of the most beautiful people this world will ever know! 

Don’t worry, still a happy person.

Just say what’s on your mind

I’ve been thinking a lot lately. Started really questioning things, or everything really. Came to a few realizations, or actually realized that I know less than I knew. Or like Socrates said ”All I know is that I know nothing”.  Which now makes more sense than it ever did before. I came to the realization that there is no truth and that all we do and live for is just a way to fakely ease our minds. Cause we have forgotten how powerful, creative and complex our mind really is. 

 

All we do is pretending to be an image. A picture not to be true, like most pictures. And I am afraid that everyone is fake. I’ll try to sketch you a ”real” picture.  

 
I am lost and afraid. Afraid that this is it.
Afraid that life is simple, which means that there is little use in living(?)
Afraid that I’ll end up just like you.
Afraid that my mind created a picture, that I might never be able to draw in real life.
Afraid that you judge me, which you’ve long done. Think of me, right here and right now. Which words, which image comes to mind? Jep, that’s not me. And yet it is, for you, which makes it true(?) Cause your mind made it up, so what is truth? again
Afraid that everything has been thought before.
Afraid that I will not succeed, in my own eyes.
Afraid that all of this is make believe.
Afraid that all of this sounds pathetic, but that’s just a matter of interpretation, I guess..  
 
Or maybe I’m just paranoia and should stop thinking. But there surely must be more..? right?  
  

 

So lately every thought in my head forms this paradox. It’s true and at the same time I know that it’s not true. Does the truth then still exists? It shatters my mind. Every sentence, every person, every thought and every word again.  
 
If I say I’m insane, doesn’t that make me sane, just because I have the ability to judge that I am?  
 
If I call you arrogant, doesn’t that mean I am judgmental, which makes me, maybe, even more arrogant?  
 
”The next sentence is true. The previous sentence is false.”
- Liar’s paradox  
 
Two statements true in other perspectives, but become in conflict once connected. That is what is going on in my mind right now.  
 
 
 
But what do I know? I’m just a kid..  
 
 
Zo, en nu ga ik tien dagen mediteren..
”Oonagh & Friends” live on The Last Hippie In Byron. 99.9 Bay FM 

”Oonagh & Friends” live on The Last Hippie In Byron. 99.9 Bay FM 

The Journey Part 4; Adolescence

Het is alweer even geleden sinds mijn laatste update, dit komt voornamelijk door uitstel, uitstel en een writersblock. Gevolg hiervan is een misschien wat langdradige update die ongetwijfeld het één en het ander overslaat. Om heel eerlijk te zijn post ik dit voornamelijk omdat ik het grootste deel al eens eerder heb geschreven en dat het anders wat zonde zou zijn van mijn eerdere ‘effort’. Anyhow, ik wil graag beginnen met het omdopen van mijn vorige ‘hoofdstuk’ van ‘Living it’ in ‘’My Own Birth’’. Dit zal ik later wellicht beter uitleggen, nu eerst mijn Great Ocean Road avontuurtje.

Hoewel het grootste gedeelte van mijn bagage al in Melbourne was was ik nog in Adelaide in volle voorbereiding op mijn tripje. Dat wil zeggen; opzoek naar een fiets. Na weinig succes besloot ik dat het toch maar onhandig zou zijn om 600 kilometer, met fiets, te liften naar Warrnambool, het startpunt van de Great Ocean Road. Dus deed ik dit zonder en zou ik daar wel verder zien. Daar gaan we weer, afscheid nemen van ontzettend toffe mensen, duim omhoog en ‘Goin’ Up The Country’ door mijn koptelefoon blazen.

Hitchhiken is vreemd, duizenden auto’s passeren, het merendeel gunt je geen blik waardig of maken je belachelijk. Af en toe is het dan toch wel zwaar, maar altijd weer is er dan die ene persoon die wel voor je stopt en één ding is dan zeker, wanneer ze stoppen weet je dat het goede mensen zijn of psychopaten. Het doet me dan ook altijd zo goed om te realiseren dat er toch nog ‘kind people’ rond lopen op deze wereld, want het zijn deze mensen die mijn reis maken!

Na vijf rides, waaronder één van een trucker, s’avonds laat aangekomen in Warrnambool. Echter had ik nog geen slaapplek of iets dergelijks en zo ontstond mijn eerste ‘wildcamping’ ervaring, waarna er nog meerdere zullen volgen. Eerlijk waar was ik die nacht scared shitless, maar dit kwam vooral door mijn locatie keuze. In een steegje, achter een verlaten huisje naast de spoorweg. Dit was misschien niet de slimste keus ooit, maar no troubles! S’ochtends vroeg tentje ingepakt en opzoek gegaan naar een fiets. ‘Zoekt en gij zult vinden’, ik had de moed al bijna opgegeven toen ik nog een laatste Salvation Army Thrift Shop binnen liep. En jawel hoor! ‘Only got thrity dollars in my pocket’ en hiervoor kocht ik een Lion King kinderleesboek en de meest crappy fiets ooit! ‘This is fucking awesome’ zullen we maar zeggen. Met volle moed, en een wat op een ooit betrouwbare fiets leek, liet ik de pedalen draaien. Al snel bleek dat ik mijn ambities iets moest aanpassen en zo werd ‘Great Ocean Road te fiets’ veranderd in ‘Great Ocean Road met fiets’. Uiteindelijk heb ik ongeveer de helft gefietst, wat toch zo’n 125 kilometer is, en de andere helft gelift. Onderweg ben ik de meest stunning rotsformaties en stranden tegengekomen die men normaal gesproken alleen ziet op ansichtkaarten. Mooie voorbeelden hiervan zijn; The Twelve Apostles, Apollo Bay, Lorne enzovoort en zoverder. Maar hoe mooi al deze plekken ook waren, echte voldoening haalde ik er niet uit. Ik miste een travel buddy, ‘’happyness only real when shared’’.

Gelukkig voor mij werd er in Melbourne al met smacht op me gewacht en werd ik niet alleen warm onthaald door de Melbourne Police, maar ook door mijn ouwe maatje Roman inclusief koud en verdient pilsje. Melbourne op zich is een aparte maar levendige stad stad, waar altijd wel iets gebeurt of te doen is. Zo straalt de creativiteit letterlijk van de straten af, met magische steegjes vol met street art. Totaal verschillend van Adelaide, waar alles laidback en easy going is wat stiekem mijn voorkeur heeft. Net zo divers als het weer zijn ook de mensen hier in Melbourne. Niet alleen kom je mensen van alle etnische afkomsten tegen, die allemaal hun eigen straatje hebben, maar ook veel verschillende modebewuste jongeren groepen. Na een ruime week chillen met de Bredase scene en een onvergetelijk couchsurf adres, soms met iets teveel tequila of goon okee veeulsteveeuuul goon, was het al weer tijd voor vertrek, terug naar het easy going Adelaide. Waar Ro en ik nu voor een race tegen de klok stonden om het WOMADelaide festival te halen.

En zo vertrokken we, al liftend, met kater, richting Torquay. Ook wel bekent als surfMekka van de wereld. Waar onder andere de oorsprong ligt van de wereld beroemde surfbrands Rip Curl en Quiksilver. De kans om op deze historische plek een golfje te pakken lieten we dan ook niet achterwegen. Wat gevolgd werd door een overnachting op het strand met tinned spaghetti, een onvergetelijke sterrenhemel en nachtvissers, die ons enkele minuten in spanning hielden met felle zaklampen en honden. Na een koude nacht met lastig veel zand en niet al teveel slaap was er een prachtige zonsopgang die veel goed maakte. Nog wat golfjes gepakt althans geprobeerd, het surfmuseum gecheckt en weer terug de Great Ocean Road op. Na anderhalve dag met niet al teveel lift succes, leek het erop dat we onze deadline niet zouden halen, maar dan is er altijd weer dat moment van ommekeer, waar je vanuit een diepte punt ineens alle geluk van de wereld hebt. Wat het dan ook extra zoet maakt.

Aangekomen bij het WOMADelaide Festival wachten er een volgende probleem op ons, binnen komen. Kaartje kopen als arme backpacker was natuurlijk geen optie. ”Jumping the fence” was het plan. Na een kleine inspectie vonden we een goeie spot en moest het gebeuren. Als we hiervoor vervolgd kunnen worden is dit alles natuurlijk pure fictie en stonden we het volgende moment niet vooraan bij The Tallest Man on Earth! Kippenvel! Misschien nog enigszins van het euforische gevoel van binnen komst, maar vooral om wederom oog in oog te staan met een van mijn ”helden” (hoewel ik het eigenlijk niet zo heb op het adoreren van personen). En zo zijn we dus enkele dagen achtereenvolgend; tussen, onder en over de hekken gegaan van dit wereldse festival. Dat een beetje doet denken aan één van de weinige goeie dingen van Tilburg, het Mundial Festival, maar dan vele malen groter met artiesten als; The Cat Empire, Jimmy Cliff en Vieux Farka Touré. Veel swingen op Afrikaanse roots dus.

Aan alle mooie dingen komt een eind zo ook aan mijn tijd met een van mijn oudste maatjes, maar laten we niet al te melodramatisch doen. Ro ik hoop dat je lekker aan het genieten bent van het nu! Ik heb super genoten van onze avontuurtjes en wens je lastig veel plezier in Bali toe! See you when I see you, stay cool and keep smiling!

Zo scheiden onze wegen en verliet ik het ontiegelijk warme Adelaide, op weg naar Byron Bay om wederom een festival bij te wonen. Ik moet heel eerlijk zijn dat het eng is om telkens weer op te geven waar je het goed hebt en waar het veilig is, maar dat is reizen. Altijd weer opzoek naar iets nieuws, maar niet altijd iets beters. Deze 'onzekerheid' is zwaar, maar ik leer er ontzettend veel van.

”How does it feel? To be without a home. With no direction home, like a complete unknown. Just like a rolling stone”.

Wederom aangekomen in Melbourne bij het oude couchsurf adres, mijn eerste tussenstop op weg naar Byron, wilde het allemaal niet zo vlotten. Dit door verschillende omstandigheden en tegenslagen. Voor het eerst miste ik 'iets', wat ik nog steeds lastig te omschrijven vind. Het begon eigenlijk al een tijdje geleden met verscheidene nachtmerries die telkens terug sloegen op het zelfde idee. Angst voor de toekomst, het vergeten van mijn reis, het terug moeten naar huis en school. Hele stompzinnige dingen eigenlijk, maar het hield me wel bezig. Ik liet het voor wat het was en op een bepaalde manier vluchtte ik ervoor weg. Ik wilde niet te lang in het gemakkelijke en comfortabele blijven dus stak mijn duim weer omhoog, maar eindigde waar ik begon. Gegrepen door waar ik voor vluchtte.

Na een paar uur opgepikt door een orthodox religieuze psychopaat, die op mannen valt wat een lastig te vormen combinatie lijkt, twee maal zelfmoord heeft geprobeerd te plegen en een moord achter zijn naam heeft. Kortom ik moest uit die auto. En zo belande ik, 35 kilometer buiten Melbourne, in Dandenong. Beter bekent als hel op aarde. Ik vluchtte met de trein terug naar mijn veilige adresje, waar ik met open armen en een, nooit te vergeten, glimlach weer ontvangen werd. Dit deed me goed.

Hierna volgde een paar dagen van ‘ups and downs’. ”10.000 miles from home, Without money or intention. The world mine to roam, But never will I be the one they’ll mention. Is this it? Is this what they call freedom?”. Wat leidde tot de volgende conclusie: I Need A Goal. En het hierbij horende ”The Sky Is The Limit” (dankje zus). Dat is het 'iets' wat ik mis. Nog steeds licht gedesillusioneerd zoekend naar 'mijn doel', was het een Narcissus momentje dat de ommekeer bracht. Alleen verdronk ik niet in het water, maar was het een spiegel waar ik mezelf even diep in de ogen aankeek en me realiseerde dat ik nul reden heb om ook maar enigszins ongelukkig te zijn. Sterker nog, hoor ik waarschijnlijk net als de meeste die dit lezen tot de 1% van de wereld met de meeste kansen en mogelijkheden. Soms is dat alles wat je nodig hebt, je even realiseren hoeveel geluk je hebt en misschien een beetje liefde, maar dat is weer een ander verhaaltje.

Ondertussen had ik niet stil gezeten en een rideshare naar Byron Bay gefikst. Toen ik vroeg in de morgen afscheid had genomen en naar buiten liep zag ik hem al staan, slik leunend tegen zijn ochtend blauwe Kingswood SL auto, met zijn veel te grote nineties spijkerjack, maar man wat zag hij er cool uit. Nog twee andere onbekenden opgepikt en zo reden we, met wonderlijk grote volle maan wakend over ons, richting hippie hoofdstad van de wereld. 'Trust' is hier het magische woord.

Byron Bay Bluesfest, mijn walhalla. Met namen zo groot dat je er eng van wordt, van Santana tot Steve Miller tot Jason Mraz. Waren het toch de ”kleintjes” die het hem voor mij deden en zal ik de optredens van Ben Howard en Shaun Kirk, die met zoveel energie op het podium stonden, nooit meer vergeten. Ook was het heerlijk om ‘oude’ vrienden weer te zien en een dozijn aan nieuwe vrienden te maken. Hoewel ik niet eens alles heb kunnen zien, omdat ik ”vrijwilliger” was tijdens het festival, was dit zo’n inspiratie boost en onvergetelijk moment dat woorden te kort schieten.

Ik hou zoveel van mijn random lifestyle op dit moment, niet wetend wat voor avontuur er morgen op me wacht of laat staan het volgende uur. Om van het ene moment, wachtend op mijn date die niet opkwam dagen, hier aan te komen en uit het niets een baan te hebben, enkel door sociale interactie. Noem het 'geluk'. Vooral vanwege mijn nieuwe zoektocht naar interessante mensen. 'Stage builders/construction workers', waarom is dit zo interessant? Juist ja, daarom! We denken altijd snel dat het low life fuck ups zijn, maar is dat zo? Ik denk nu al, na twee uur wiet roken en bier drinken, van niet. Er is hier een systeem gaande, hoewel ze communiceren in hun eigen taaltje, het al niet te makkelijk verstaanbare Australische accent met slang uitzonderingen op slang, maar iedereen weet precies waar het over gaat en hoe het systeem werkt. Ik ben trots om op dit moment van deze familie, waar iedereen zijn eigen taak heeft, deel uit te maken. Na wel drie dagen hard werken, het festival aftuigen, ongeveer evenveel verdient als drie weken werk bij de locale supermarkt.

En zo ben ik vervolgens dus neer gestreken in hippie hoofdstad van de wereld, Byron Bay. De plek zonder stoplichten en met oceaan binnen hand bereik, die ik dan ook vaak genoeg bezoek om te leren van de surfers. Hoewel ik van plan was hier maar een enkele dag te blijven zit ik hier nu al ruim een maand, ”the Byron curse” wordt het ook wel genoemd. Beter bekent als de goeie vibe, easy going life style en marihuana geur. Byron is voor mij de perfecte plek om mijn spiritualiteit en vooral creativiteit te ontplooien. In de tijd dat ik hier ben is er dan ook al zoveel gebeurt, dat ik er niet eens aan ga beginnen om het te beschrijven en mijn gedachten voor nu uit te werken. Ik weet dat het wat als een clifhanger voelt, maar neem het maar als een slechte film met een open einde, die ik zal bij werken wanneer ik daar zin in heb.

Ik weet dat ik de laatste tijd misschien wat weinig van me laat horen, maar mams en paps, het zit allemaal goed. Ik weet dat jullie je zoontje missen hoop ik stiekem en dat het lijkt dat hij jullie niet mist, wat diep van binnen misschien zelfs waar is, maar was het niet voor jullie zijn, dan zou ik hier nu niet zijn. Dan bedoel ik niet dat ik dankbaar ben voor die dag, nog maar zo kort geleden, dat ik op een wat abnormale manier werd uitgepoept of het magische moment, negen maanden daarvoor, waarop ik ontstond. Dan bedoel ik al de kennis die jullie me beide hebben meegegeven. Over twee weekjes doe ik een Vipassana, dacht dat vooral jij, mama, dat wel leuk zou vinden om te horen.

Wat enkel nog rest is een goed slot, daarom laat ik jullie, prachtige lezers, nog met iets dat meer is dan enkel een geniale songline. ”Emancipate yourselves from mental slavery, none but ourselves can free our minds”.

Meanwhile, far away, in this magical place called Byron Bay.Where mountains rise out of orange filled skies.Where the little fisherman reels in a fish, twice his size.Where a surfer waits patiently to collide in harmony and become one.Where people get stuck and traffic lights are not done.Where the little lighthouse, assisted by the big hill, is one eye blind.Where smoke from green, brings a restless mind.Where I wait for it to happen, far away, in this magical place called Byron Bay.

Meanwhile, far away, in this magical place called Byron Bay.

Where mountains rise out of orange filled skies.
Where the little fisherman reels in a fish, twice his size.
Where a surfer waits patiently to collide in harmony and become one.
Where people get stuck and traffic lights are not done.
Where the little lighthouse, assisted by the big hill, is one eye blind.
Where smoke from green, brings a restless mind.
Where I wait for it to happen, far away, in this magical place called Byron Bay.

Cowboy cliche

parttwoofnothing:

I hate this cliché approach of love where we talk about wiping tears and aching hearts. There’s no cynism left anymore. Why can’t we just laugh it of like it never meant anything? That it would’ve been nice if it worked out but that it’s not really the end of the world now that it doesn’t. This self absorbed way of describing love is not romantic. It’s egocentric. Melodramatic. A waste of time. A waste of ink. We need more damien rice’s and bob dylans. Less twilight and justin biebers.

If you would ask me what I’ve learned, this is what I would tell you.

That knowledge, is not only found in books.
That happiness, does not come from possession.
That love only exists, because there is loneliness.
That you should always remember, how lucky you really are.
That people in higher places of authority, do not know what is best for you.
That if you are good to others, good things will come to you.
That we are scared to give up our easy lives, for greater dreams.
That you can do anything, if you put your mind to it.

”I will become what I deserve”
Ben Howard live at Byron Bay Bluesfest. A moment never to forget.

”I will become what I deserve”

Ben Howard live at Byron Bay Bluesfest. A moment never to forget.